برای آخرین بار عصری برگشتیم به هتل؛ و از خوب یا بدِ ماجرا به دنبال یه کافه توی کوچه پس کوچه‌های خیابون استقلال افتادیم، خیلی سریع از خیابونا برای آخرین بار گذشتیم.
.
.
همیشه قسمت برگشتن سخت‌ترین بخش‌ِ ماجراست. همه‌چی کش می‌آد، خیابونها، تمام مسیر و حتی زمانِ ۳ ساعته پرواز.
فرودگاه آتاتورک اونقدری بزرگ و جذاب هست که حوصله آدم با چرخیدن توی فرودگاه -‌حداقل برای بار اول- سر نره و بعد از فرود توی فرودگاه امام، همه چی تموم شد و دوباره ای ایران ای مرزِ پرگوهر!

در حاشیه:
در استانبول، از خوردن و نوشیدن نگذرید. از هیچی نباید گذشت، از کبابِ اسکندر، از غذای دریایی، از هزار تا چیزِ دیگه که فرصت نوشتنش نیست.
ظاهرا مردم ترکیه «آتاتورک» رو بسیار دوست دارن و اون افسانه‌هایی که ازش شنیدم حقیقت داره، اعتقادشون اینِ که اون بوده که ترکیه رو به ترکیه امروز تبدیل کرده و چقدر برای من عجیب بود که رهبری بعد از این همه سال هنوز این همه عزیز باشـه.
توی ترکیه به نظر من خوراکی‌ها قیمت بالایی نداره و اگر به فکر چرخیدن و گشتن و خوردن هستید جای نگرانی نیست.
لیدر می‌گفت «آنکارا» به عنوان پایتخت ترکیه اصلا این شکلی نیست، یه شهر کاملا رسمی و خشک. همه‌ی مردم کارمند هستند و شهر بعد از ساعت ۶-۵ بعد از ظهر، می‌شه مثِ شهرِ مرده‌ها…

اینجا هر گوشه و کناری اونقدری کافه تو خیابون داره که بری و بشینی به نوشیدن چای، قهوه یا هر چیزی مشغول باشی، و جالب اینکه من ندیدم کسی در مورد زمان حضور به مشتریان چیزی یادآوری کنه. یه جای محلی نزدیک هتل پیدا کردیم با چای استکان کمر باریک، حالا توی روز سوم می‌دونیم می‌شه «سه لیر» و آخرش هم «ساقول» و یه لبخند و تمام! ترکها انصافا اصلا تو کارِ چای کیسه‌ای نیستن و بعد از مدتها نوشیدن چای بیشتر از هر وقت دیگه‌یی برام مزه‌دار شـده؛ دیروز یه کافه Mado رو با دو استکان چای و کناری‌ها و یه شیرینی خوشمزه محلی تست کردیم، در مجموع شد ۱۸ لیر. این کافه به صورت زنجیره‌ایِ و در خیلی بخشهای استانبول (و حتی جزیره پرنس) شعبه داره؛ شخصا از اینکه امتحانش کردم اصلا پشیمون نیستم و خیلی شادمانم! یه بستنی‌های هیجان انگیزی هم داشت که فرصتِ تستش تا روز آخر انجام نشد که نشد.

حوالی ظهر خیابون «بغداد» رو بالا و پایین رفتیم. تو حینِ گشتن چشمم به «استارباکس» افتاد و یه کافه‌لاته خریدم که آرزو به دل از این دنیا نرم، قیمتش شد ۷/۵ لیر. تا فراموش نکردم استانبول «توالت عمومی» زیاد داره و برای افراد حدود ۱ لیر خرج برمی‌داره ولی خب اصلا جای نگرانی نیست. قسمت آسیایی استانبول بیشتر شامل خونه‌های مسکونی می‌شد و به نسبت بخش اروپایی سرسبزتر بود، با دیدن این بخش تصور اینکه تو شهر خونه‌های قشنگِ زیادی وجود نداره کاملا تغییر کرد.
بعد از ظهر هم رفتیم یه فروشگاه زنجیره‌ای که شاید قیمتها کمی بهتر از بقیه جاها بود، همونجا ناهار هم از مک‌دونالد همبرگر رویال و سایر مخلفات رو گرفتیم که شد حدود ۲۰ لیر. یه چیز جالبی که خیلی جاها وجود داره اینِ که کلی نیمکت و صندلی هست که به طور مشترک کافه‌ها و رستورانها از اونا استفاده می‌کنن.
در آخر به سمت «بام‌استانبول» رفتیم. دقیقا نمی‌دونم خودشون بهش چی می‌گن، اما این قسمت بالاترین تپه استانبول بود. پر از گل‌های لاله، از اونجا همه جای شهر زیر پامون بود. پل‌ها، دریا و شاید یکی از بهترین‌ جاها برای عکس گرفتن.
برای شب رفتیم به سمت «برج گالاتای» من هیچ وقت فکر نمی‌کردم یه برج قدیمی این همه بتونه آدم رو به طرف خودش بکشونه، پایین برج مثِ خیلی جاهای دیگه تو خیابون استقلال یه گروه نوازنده در حالِ اجرای یه آهنگ اسپانیایی بودن. ملت هم در اطراف پول می‌دادن، بدون نگرانی از نگاهِ دیگران قرهای محسوس و نامحسوس می‌دادن. نمی‌دونم چقدر اون حوالی بودیم، یه کمی تکون‌تکون خوردیم. بعد هم مثل خیلی افراد دیگه کنار برج نشستیم و یه نوشیدنی خوردیم، هر جایی که می‌شد سرک کشیدیم. همین خیابون گردی ساده کلی دلنشین بود،موقع برگشتن فکر می‌کردم با چه چیزای ساده‌ای می‌شه خوش بود و چه چیزای ساده‌یی هست که ازمون دریغ شده…

فردا شب باید برگردیم تهران، فکر می‌کنم استانبول جایی باشه که باید دوباره سرفرصت امتحانش کرد. احتمالا این خیابون گردی دو نفره توی استقلال، آخرین خیابون گردی ما اینجا بود. هر گوشه این خیابون پر از گروه‌های موسیقی بود که هر کدوم در حال رقص و پایکوبی بودن، ما هم از فرصت استفاده کردیم. خیلی از این گروه‌ها خودشون سی‌دی دارن و همونجا هم می‌فروشن و عجب دلِ خوشی دارن.

در حاشیه: نمی‌دونم اینها چقدر موثق هستن، اما به هر حال یه گوشه یادداشتشون کردم.
استانبول شهر هفت تپه‌ست. یعنی بخشهای مختلف شهر در بالا و پایین قرار گرفتن و شکلِ جالبی به همه چی داده است.
استانبول حدود ۱۵ میلیون جمعیت داره که این جمعیت در بعضی روزهای کاری به ۲۰ میلیون نفر هم می‌رسه. در مجموع جمعیت ترکیه ۷۰ میلیون نفرِ در حالی که حدود نصف خاکِ ایران را در اختیار داره.
در سال گذشته معادل درآمد نفت ایران درآمد از توریست داشته و در عین حال در خودروسازی و نساجی هم حرفهای مهمی برای گفتن داره.
پل‌هایی که از روشون گذشتیم حدود ۱۳۰ میلیون دلار هزینه داشته و ساخت هر کدوم هم نزدیک ۳ سال طول کشیده…
از سالها پیش گذشتن عابر پیاده از روی پل معروف شهر ممنوع شده، به خاطر اینکه ظاهرا مدتی مد شده بود که برای خودکشی جماعت ترک به این قسمت شهر می‌اومدن. به نظرم جای دل انگیزی برای خودکشی می‌اومد و باید بهشون حق داد!

توی گشتِ شهر خیلی زود به این نتیجه رسیدیم که تنوع پوشاک خیلی بیشتر از ایران بود، پاساژهای بزرگ و چند طبقه، اما ارزش پولی ما طوریه که عملا خرید مقرون به صرفه نیست.

از منطقه «شاخ طلایی» یا Golden horn گذشتیم. به خاطر غروب آفتاب و انعکاسش توی دریا این اسم رو براش گذاشتن. در کل به نظرم خیلی جالبِ که وسط شهر دریا و رودخونه باشه، می‌شه ساعتها در حاشیه‌ش راه رفت و به ماهگیرها نگاه کرد، یا اینکه تو یکی از کافه‌‌های ساحلی نشست و از همه چیز لذت برد.

برای شب حدود ۵ ساعت روی کشتی بودیم، پلها و مسجدهای شهر در شب و از روی آب نمایِ خیلی قشنگی داره، طبقه بالای کشتی هم سرباز بود و می شد از اونجا همه چی رو بهتر دید. در تموم ۵ ساعت هم بساط موسیقی و رقص حسابی برپا بود. انواع نوشیدنی، سالاد و شام هم به موقع سرو می شد. اگه که دلتون برای موزیک و رقص و یه شبِ شاد تنگ شده و گذرتون به استانبول افتاد این کشتی رو از دست ندید. توی کشتی یه خانواده باحال و پایه کنارمون بودن که باباهه همراه دو دخترش وسط بود و کم نذاشت. گفتم به هر حال هر کی دو تا دختر داره باید هم همچین روحیه‌ای داشته باشه!
موقع رقص عربی، مردهای مجرد -‌منظور از مجرد افرادی است که تنها به سفر آمده‌اند جدا از وضعیت تاهلشان!- چه‌ها که نکردن. بعضی چیزا دیگه واقعا لوس‌بازی و جوگرفتگی بود. تو این موقع خانمها هم سعی می‌کردن هواس شوهرها رو به مناظر و سایر چیزا جلب کنن. به نظر من که البته رقص عربی رقاصها خیلی معمولی بود.

در حاشیه:
حس می کنم ایرانی ها به طور غریبی و فقط با نگاه به صورت هم می فهمن که طرفشون ایرونیه. توی شهر اونقدر آدم سیگاری می بینه که هر کسی به هوس می افته!
تقریبا کسی زیاد انگلیسی نمی دونه، اما به هر ترتیبی هست طرفین منظورشون رو به هم می رسونن.

]]> http://rouzaneh.ir/blog/?feed=rss2&p=3923 0 http://rouzaneh.ir/blog/?p=3919 http://rouzaneh.ir/blog/?p=3919#comments Sat, 28 Apr 2012 02:30:55 +0000 مهدی http://rouzaneh.ir/blog/?p=3919 به نظرم تا این لحظه بزرگترین اشتباهم نیاوردن لپتاپ بود. حالا خبری از اینترنت و تایپ روزمره‌های استانبول نیست. دقیقا ۱۲ ساعتِ اینجا هستیم و تا حالا که تجربه‌ی خوشایندی بوده، رنگِ اینجا قرمزه، قرمز یعنی شادی و خوشی. همه مدت امروز و پرسه زدنها به این فکر می‌کردم چه حسی دارن مردمی که روزانه این همه توریست می‌بینن؟ از همون لحظه‌ی ورود خیابونا و حتی فرودگاه برامون رنگ غریبی داره، آدمای مختلف، حرف زدنهای مختلف. به طورِ دل‌انگیزی حس راحتی هست تو خیابونا، حسی که هیچ وقت توی تهران به سراغمون نیومده تا حالا.

تو لحظه‌ی ورود این چیزا جلب توجه می‌کنن: آدما و خصوصا زن‌ها با پوششهای مختلف، رنگارنگ، سیگار کشیدن بی‌قید آدما مخصوصا دخترها، توالتهای فرنگی بدون شلنگ!
بعد از ورود تو فرودگاه آتاتورک در قیاس با فرودگاه امام، حس کردم چقدر فرودگاه بین‌المللی خودمون کوچیک و حقیرِ. واقعا بدون جوگیری و با انصاف کامل چنین حسی به سراغِ آدم می‌آد.
بعد از تحویل اتاق و مرتب‌کردن وسایل، پیاده می‌ریم به سمت خیابون استقلال و میدون تکسیم، پر از سرگرمی مهیچ هستن، کافه‌های خیابونی، آبجو و چای تو استکان کمر باریک ترک‌ها و همه خوراکی‌هایی که نمی‌دونم چند روز زمان لازم داره تا بشه امتحانش کرد. حس می‌کنم وارد شهری شدم که از پرسه زدن و پیاده‌روی توی کوچه و پس‌کوچه‌هاش خسته نمی‌شم. تو خیابون و بین راه صحبت از این بود که چی می‌شد اگه تهران… چی می‌شد اگه ایران… چی می‌شد…؟! روز اول -‌یا شاید نیم‌روز اول- همه چی فوق‌العاده بود، فقط راه رفتیم و خیابونا رو چرخیدیم.

در حاشیه:
تقریبا غروب یه دخترِ رو توی آسانسور هتل دیدیم داشت می‌رفت استخر و سونای هتل. بسیار شیک! یادِ اقوام و دوستانی افتادم که گاهی که سرزده وارد اتاق‌شون می‌شدم جیغ خفیفی می‌زدن تا مثلا روسری از سر افتاده رو سر بذارن و آدم رو معذب می‌کنن!
اوایل قضیه آدم بابت تبدیل قیمتها به لیر و بعد به دلار کمی گیج می‌خوره، که مثلا این بلوط ۵ لیری که خریدیم به پول ما چقدر می‌شه؟ بعد از چند بار چرخیدن هر لیر رو ضربدر ۱۰۵۰ تومن خودمون می‌کنیم. آب معدنی کوچک ۱ لیر. سعی می‌کنم تا جایی که یادم باشه قیمتِ بعضی چیزا رو هم بنویسم.

پ.ن: من الان تهران هستم، سعی می‌کنم به اختلاف ۴-۳ روز یادداشتهام رو مرتب کنم. مابقی عکسها رو هم می‌ذارم تو فتووبلاگ.

]]> http://rouzaneh.ir/blog/?feed=rss2&p=3919 0